Zamiana cz. 7

Kwadrans po rozmowie z Markiem Paulina była już spakowana w dużą walizkę, a taksówka podjechała pod dom. Przed wyjściem nie odmówiła sobie jeszcze kilku złośliwości rzuconych w stronę byłego chłopaka.

-Wiesz, kim jesteś? -mówiła z pogardą.

-Kim Paula? -zapytał spokojnie. —Nie chce mi się zgadywać, ale znając twoje słownictwo to dupkiem, kretynem.

-Dupkiem, egoistą i niewdzięcznikiem. Przez dwa lata przymykałam oczy na twoje wyskoki, romanse, myśli o Julii -wyrzucała z siebie obelgi, ale na Marku nie zrobiło to wrażenia i tylko patrzył na nią z pożałowaniem.

-Inna po takim czymś już dawno odeszłaby, a ty kurczowo trzymałaś się mnie -odparł klarownie. —Co cię kierowało, że chciałaś być ze mną dalej.

-Myślałam, że się w końcu ustatkujesz. Przy Julii inny byłeś.

-Umiała stworzyć rodzinną atmosferę i zatrzymać mnie w domu. Dla ciebie ważniejszy był brat i wygoda. Zamiast gotować, to wolałaś iść do restauracji albo zamówić coś do domu. Zamiast posiedzieć w domu porozmawiać, obejrzeć coś w telewizji albo najzwyczajniej spędzić ze sobą czas na jakimś zajęciu wolałaś przyjaciółki i bankiety. Zamiast romantycznego wyjścia, wyjazdu wolałaś drogie i modne miejsca i kurorty. Mam dalej wymieniać?

-Nie zapominaj, że ja pochodzę z Mediolanu, a ona z jakiejś małej zabitej dechami mieściny.

-Co ma jedno do drugiego?-pytał, podchodząc do niej. —Można urodzić się w stajni a później być zarazem damą i domatorką.

-Jak widać, nie każdy jest stworzony do wyższych celów -rzuciła wyniośle.

-Taksówka chyba podjechała Paulino -odparł, nie komentując już i nie przedłużając rozmowy. —Słyszę, że po raz drugi trąbi.

-Idę, ale nie myśl sobie, że tak to zostawię. Jeszcze usłyszysz o mnie -odparła, ciągnąć za sobą walizkę.

Po jej odjeździe zadzwonił do Sebastiana i umówił się w ich ulubionym klubie. Kiedy Olszański dotarł do klubu, to Marek siedział już przy stoliku i sączył jakiś trunek.

-Już pijesz Marek. Zapomniałeś, jak się ostatnio uchlałeś -rzekł w ramach przywitania Olszański.

-Ciebie też miło widzieć -odparł ironicznie. —Co dla ciebie Seba? -pytał, kiedy Olszański usiadł obok. —Ja stawiam.

-To samo co ty i co świętujemy Marek. Mało, kiedy stawiasz.

-Moją wolność. Godzinę temu Paula spakowała się i wyniosła do brata.

-Jak wyniosła? Sama z siebie?

-Nie Seba. Zdemaskowałem ją. Okazało się, że uknuła intrygę z koleżankami i przysłała do mnie tę kobietę, żeby oczerniła Julię. Znalazłem zdjęcie na którym była z tą Catariną. Chciała, żebym tym sposobem zapomniał w końcu o Julii i nią się zajął.

-Czego ona dla ciebie jeszcze nie wymyśli Marek -mówił z kpiarsko.

-Chciała piersi dla mnie sobie powiększyć -oznajmił komicznie.

-Serio?

-Serio. Ona chyba myślała, że tym mnie zatrzyma przy sobie.

-To, co teraz Marek. Julia wróciła do łask czy może Ulą zajmiesz się na poważnie.  

-Ona ma dwadzieścia lat Seba, studiuje i ma czas na dzieci i męża. A Julia chyba naprawdę odeszła już w zapomnienie. W tym Pauli się udało.

-Myślisz, że ona i Aleks dają ci spokój?  Aleks robi wszystko, żeby siostra tak jak chce została panią Dobrzańską. A ona zazwyczaj celu dopina. Nawet po trupach.

-Mnie nie dostanie Seba. To, co pijemy za moją wolność -rzekł, stukając się z przyjacielem kieliszkiem z brandy.

Paulina tymczasem dotarła do brata. Prędzej nie uprzedzała go, więc pojawienie się siostry z  walizką mocno go zaskoczyło.

-Marek wyrzucił mnie z domu Aleks i nie mam, gdzie się podziać -rzekła mu w progu i tonem skrzywdzonej osoby.

-Tak po prostu czy sama sobie zasłużyłaś -zapytał, znając siostrę. —Tylko nie kłam, bo zadzwonię do Marka i spytam go, co się stało.

-Może najpierw pozwolisz mi wejść i usiąść -odparła.

Chcąc nie chcąc Febo wpuścił siostrę do domu, a gdy usiadła, to opowiedziała bratu o wydarzeniach w domu.  Powiedziała całą prawdę, choć wiedziała, że za chwilę usłyszy, jaką to jest kretynką.

-Paula ja robię wszystko, żebyś mogła być z Markiem, a ty wszystko psujesz -mówił dokładnie tak, jak przewidziała. 

-Udało się Aleks. Zapomniał o Julii.  Tylko później znalazł to zdjęcie.

-Skoro jesteś tak nierozsądna, aby trzymać dowody swojej winy w szufladzie -mówił z wyrzutami.

-Wszystko się sypie Aleks. Najpierw te nieszczęsne dokumenty, teraz zdjęcie. Brakuje, tylko żeby znalazł sobie kogoś i się związał.

-Masz na myśli tę pupilkę Pshemka?

-Nie wiem Aleks. Niedługo ma mieć kolejną sesję. Pshemko uparł się na nią, aby zaprezentowała suknie ślubne. Zrób coś Aleks.

-Spokojnie Paula -odparł, obejmując siostrę. —Na razie nic ich nie łączy. Później zobaczymy. Dzwoniłaś do Heleny? Może ona pomoże wrócić ci do Marka.

-Tak, ale nie miała czasu na rozmowę ze mną. Obawiam się, że mają do mnie pretensję, że spiskowałam z tobą. Wymyśl coś -mówiła, patrząc błagalnie na brata.

-Helena na szczęście jest łatwa do manipulacji. Wymyślimy coś, żebyś znowu była w jej łaskach.

-Oby braciszku. Nie zamierzam rezygnować z Marka. On daje mi pozycję i stabilizację. Chcę z nim być.

-Będziesz -odparł, bo on dla odmiany nie zamierzał zajmować się siostrą. Chciał przeprowadzić swój plan. Jak najszybciej przenieść się do Londynu. —Na razie powinnaś zdobyć łaski Heleny. Zrzuć winę na mnie i postaraj się być potulną.

Z tym że Dobrzańscy nie chcieli rozmawiać z nią, nie myliła się, bo oprócz rozczarowania Aleksem seniorzy rozczarowali się Pauliną. Do tej pory trudno było im uwierzyć w słowa Marka, że dla Pauliny najważniejszy jest brat, dla niego wiele może zrobić i zawsze znajdzie dla niego czas. Teraz przekonali się o tym sami.

Nazajutrz rano, bo po siódmej Marek pojechał do rodziców. Prędzej czy później przyszłoby mu porozmawiać z nimi i chciał mieć to za sobą jak najszybciej. Przy okazji mógł liczyć na pożywne śniadanie, bo jego lodówka świeciła pustkami, a mama ojca nie puszczała do pracy o samej kawie i to na pusty żołądek. Poza tym przypuszczał, że Paulina jeszcze się nie zdążyła wyżali przed jego rodzicami i on mógł pierwszy opowiedzieć swoją wersję wczorajszego dnia. Rodziców zastał w obszernej kuchni, a na stole piętrzyły się potrawy. Była kasza jaglana z dodatkami, omlet z cukinią, jakieś sałatki, ciemny chleb i pokrajana wędlina oraz sery.

-Zjesz z nami synku? -zapytała mama. —Wątpię, żebyś był po śniadaniu.

 -Chętnie -odparł i choć wybór był spory, to jemu zamarzyło się coś innego. —A są bułeczki maślane, chałka albo rogale i kakao?

-Może jeszcze chciałbyś kakao bez kożucha i bułeczkę z miodzikiem? -zapytał ironicznie ojciec, wspominając jego dzieciństwo. Albo jajeczniczkę na masełku.

-Zapomniałeś dodać tato, że najlepiej bez grudek tylko ściętą.

-Nie słuchaj docinków ojca Marek -odezwała się Helena. —Zrobię ci kakao w kubku tak, jak lubiłeś. Miód się również znajdzie.

- Dziękuję mamo. Kakao nie piłem dobrych parę lat.

-Wczoraj skontaktował się ze mną Friedrich Seidel z Kerimy -oznajmił mu ojciec. —Chce zorganizować pokaz mody retro. Nasza firma i jego powstała w tym samym okresie, czyli po przemianach ustrojowych w Polsce i byłej NRD. W tym roku przypada trzydzieści lat istnienia obu firmy i z okazji takiej okrągłej rocznicy chcemy zorganizować wspólny pokaz. Pokażemy, jak moda zmieniała się w ciągu trzech dekad. Friedrich myślał już o tym pięć lat temu, ale firma miała mały kryzys. Rządy przekazał synowi, ale David razem ze swoją asystentką źle zainwestowali i nie był to dobry czas na takie pokazy. Później na szczęście udało się im wyciągnąć firmę z kryzysu, a David i ta asystentka się pobrali.

-Pamiętam tato. Jechaliście na ślub Davida i Lisy.

-Dokładnie tak. Friedrich z żoną i David z Lisą chcą przylecieć do Polski na dwa dni na pierwsze ustalenia. Będą u nas w piątek i sobotę. W piątek chcemy zorganizować u nas w domu kolację i będziemy potrzebować tłumacza. Może Ula byłaby tak miła i zgodziła się pomóc?

-Porozmawiam z nią tato. Jutro ma pierwsze zdjęcia sesji, to będziemy się widzieć.

-Dziękuję. Tak na osiemnastą Marek. Ty z Pauliną oczywiście jesteście zaproszeni. Uprzedź Paulinę, żeby nie planowała nic na piątkowy wieczór.

-Ja będę, ale co z Paulą to nie wiem -zaczął temat, z którym tu przyszedł. —Wczoraj pokłóciliśmy się i…

-Znowu -wtrącił ojciec z zniechęceniem.

-O co tym razem -dopytywała Helena. —O Julię, jakąś inną kobietę, czy o wizytę w klubie.

-O Julię poniekąd mamo. Paulina …

-Nikt nie chce być tą drugą Marek -przerwała mu mama.

-Możecie dać mi dokończyć -rzekł z irytowaniem. —Z tym do was przyjechałem tak wcześnie. Wczoraj się rozstaliśmy. To znaczy ja zerwałem z nią, bo ona nie zamierza się rozstawać. Zrobiła coś, czego nie mogłem przełknąć. Razem ze swoimi koleżankami wymyśliła intrygę. Parę dni temu odwiedziła mnie pewna kobieta z Włoch i opowiedziała o romansie jej męża z Julią, który trwa już od czterech lat. Wczoraj znalazłem zdjęcie Pauliny w towarzystwie tej kobiety. Paula nawet nie zaprzeczyła, że przysłała ją do mnie. Liczyła, że znienawidzę i zapomnę o Julii i więcej uwagi jej poświęcę.

-Nie rozumiem ich Marek -odezwał się po chwili ciszy Krzysztof. —Mało im było poprzednich intryg? Nic ich to nie nauczyło?

-Ona po prostu szuka swojego szczęścia -wtrąciła Dobrzańska.

-Bronisz jej jeszcze mamo? Jest zwykłą intrygantką.

-Nie bronię jej Marek, ale od dwóch lat twoje życie i Pauliny jest przepełnione Julią i dlatego zaczęła się chwytać podstępów -argumentowała sensownie.

-Mamo nie tylko o podstępy chodzi i Julię -zaczął tłumaczyć rodzicom. —Nie kocham jej i nie pokocham. Poza tym ona ma obsesję na punkcie zazdrości. W każdej poznanej kobiecie widzi kochankę. Sprawdza mnie i pilnuje na każdym kroku.  Sam widziałem, jak grzebie mi po szufladzie. Gdybym nie miał telefonu zabezpieczonego hasłem i go by przeglądała. Wszystko musiało być po jej myśli, a jak nie to awanturą się kończyło. Nawet wakacje musiały być w drogim kurorcie. Czasami miałem wrażenie, że jest ze mną z wyrachowania, a nie z miłości. Inna już dawno by mnie zostawiła w takiej sytuacji. Sama pomyśl mamo, jak to wygląda.

-W tym, co mówisz, jest sens Marek -odparła rodzicielka.

-Chciałbym jeszcze prosić was, aby nie mieszać się w sprawę moją i Pauliny. Założę się, że przyjdzie tutaj. Jestem w końcu dorosły i sam mogę decydować o swoim życiu.

-Oczywiście -obiecała mama. —Twoje szczęście jest dla nas najważniejsze.

-Nie masz szczęścia do dziewczyn synu -dodał ojciec. —Jedna cię zdradziła, a z drugą ci się nie układało.

-Nie mam, ale nie poddam się łatwo -mówił z optymizmem. —Musi istnieć druga kobieta podobna charakterem do Julii. Domatorka, umiejąca zająć się domem. Paula nic nie robiła w domu.

-Na pewno znajdziesz synku -odparła Helena. —A na poprawienie humoru twoje kakao w ulubionym kubku.

Po śniadaniu Marek podwiózł ojca do pracy. Paulina tymczasem szykowała się do wizyty u Dobrzańskich. Pojawiła się tam po dziewiątej, czyli gdy miała pewność, że Krzysztof jest już w firmie. Helena przyjęła ją w salonie i gdy obie usiadły, a pani Zosia podała kawę, Febo przeszła do sedna sprawy.

-Helenko chciałam powiedzieć ci o czymś i porozmawiać -mówiła głosem nieszczęśliwca. —Tak prawdę mówiąc, o dwóch rzeczach. O Marku i tym, co się wczoraj stało oraz o Aleksie kredycie i mieszkaniu. Od czasu tych spraw czuję jakby chłód ze strony twojej i Krzysztofa.

-Dziwisz się Paulino? Dałaś nam powody do nieufności.

-Aleks prosił mnie, aby nic nie mówić -mówiła patrząc na Helenę. —Sama wiesz, jaki ma trudny charakter. Jest samotnikiem i ciągle jest w depresji. Lekarz uważa, że ma Zespół Adele.

-Może czas, aby zmienił lekarza albo zaczął otwierać się dla ludzi.

-To źle, że chciałam być lojalna wobec brata? Odwróciłby się jeszcze ode mnie i zostałby już całkiem sam.

-Tak samo lojalna powinnaś być wobec Marka i powiedzieć mu o planach.  Przynajmniej o mieszkaniu. Nie dziw się teraz, że cię tak potraktował. Wiem, co się wczoraj stało. Marek był tu i powiedział wszystko. Rozstaliście się w dość nieprzyjemnych okolicznościach. Nikt nie chce być tą drugą, ale ty bez winy nie jesteś Paulino.

-Właśnie Heleno chciałam być pierwsza, a pomimo że byłam z nim ciągle Julia między nami stała -mówiła chcąc wzbudzić współczucie. —Nie szanuje mnie, oszukuje. Wczoraj potraktował mnie jak śmiecia, który można w każdej chwili wyrzucić. Mogłabyś porozmawiać z nim. Może się opamięta -prosiła z uśmiechem.

-Nie mogę Paulino. Chcę być wobec syna lojalna. Tak jak ty wobec brata. Zresztą obiecałam już Markowi, że nie będę angażować się w wasze sprawy.

-Myślałam, że mi pomożesz i porozmawiasz z Markiem? Może być jeszcze tak, jak od dawna było planowane. Ja jako żona Marka.

-Czyli chciałabyś dalej ciągnąć fikcję związku? I to co powiedział Marek, jest prawdą? Dla ciebie nie jest ważne, że nie kocha, nie szanuje, nie jest wierny i liczy się tylko to, aby był z tobą a ludzie nie plotkowali.

-To nie tak Heleno. Kocham Marka od dawna. Nawet jak związał się z Julią i mnie porzucił, kochałam dalej.

-W to czy kochasz, czy nie, nie będę wnikała -odparła wymownie. —Twoja miłość to za mało do udanego związku. Potrzeba miłości z obu stron, a Marek cię nie kocha. Sam nam powiedział.

-Czyli nie pomożesz mi Heleno? -pytała z rozczarowaniem.

-Nie w tym Paulino. Chciałabym pomimo to, aby nasze relacje były jednak dobre. Przez wzgląd na pamięć o twoich rodzicach.

-Oczywiście -odparła z wymuszoną uprzejmością. —Jesteśmy w końcu rodziną.

Od Dobrzańskich wyszła niepocieszona i zła na Helenę. Całą nadzieję zaś na związek z Markiem pokładała w Aleksie.

Aleks w tym czasie spotkał się z detektywem. Przyniósł mu on nowe wieści o Julii i jej zdjęcia. Od czasu, kiedy zaczęła współpracę z K&OModą sam również często jeździł w okolice tej firmy z nadzieją, że uda się mu ją zobaczyć. Ujawniać się jednak nie ujawniał i obserwował z daleka. W głowie zaś układał plan, jak może ją zdobyć.

CDN PO MINI