Boże Narodzenie. Cykl Miniaturek

Kontynuacja mini 16 z życzeniami świątecznymi.

 -Tatusiu to, kiedy przyjdzie ten na niby Mikołaj- zapytała czteroipółletnia Emilka patrząc na ojca i podając mu bombki.

-Kotku, jaki na niby?- zapytał i spojrzał na nią z góry. Stał właśnie na drabince w salonie i poprawiał bombki na ich dużej żywej choince a córeczka pomagała mu. — To będzie prawdziwy Mikołaj.

-Czyli dziadek, albo wuja.

-Kochanie- odparł zakładając łańcuch zrobiony przez Emilkę w przedszkolu. — Jeden i drugi dziadek będą przy stole, wujek Jasiek z Kingą jest w górach, a wuja Sebastian będzie u siebie w domu z Natalką, Sarą i ciocią Wiolettą. Po świętach jedziemy tam na chrzest Sary to sama spytasz Natalkę, czy był. To będzie prawdziwy Mikołaj, jak mówiłem.

-To, kiedy przyjdzie ten prawdziwy Mikołaj?- dopytywała niecierpliwym głosem.

-Wieczorem kotku, jak będzie już ciemno i jak będziemy po kolacji. — Ale będziesz musiała za prezenty zaśpiewać piosenkę albo wierszyk powiedzieć.

-Umiem tatusiu-odparła podskakując.

Mikołaju, Mikołaju,

dużo paczek masz.

Jak cię ładnie pocałuję

To mi jedną dasz- wyrecytowała jednym tchem.  I co ładny?- zapytała sugestywnie.

-Tak córeczko- odparł schodząc z drabinki.  — Ale ja jeszcze na koniec dodałbym proszę. Dasz to tak za bardzo rozkazująco brzmi.

- Dobrze tatusiu-przytaknęła. —  A ty, jaki masz wierszyk dla Mikołaja- zapytała rezolutnie.

-Ja? –zastanowił się, co ma powiedzieć. —  Ja i mamy byliśmy po prostu grzeczni kotku. Ale wigilia to nie tylko Mikołaj i prezenty kochanie. Tego dnia radujemy się, bo narodził się Jezus. Każdy jest życzliwy dla siebie i miły. Będziemy dzielić się opłatkiem, składać życzenia, jeść uroczystą kolację razem z babcią Heleną i Alicją oraz dziadkiem Krzysiem i Józefem. Przyjdzie również wujek Pshemko. I jeszcze ktoś, ale to tajemnica.

-To znaczy, że dostanę więcej prezentów- wyciągnęła wniosek, ale nie ten, o jaki chodziło Markowi. — Super tatusiu-dodała zanim ojciec zdążyła zwrócić jej uwagę.

Przygotowania do świąt w domu Dobrzańskich szły pełną parą i już kilka dni wcześniej można było odczuć świąteczną atmosferę. Ula chciał, aby wypadły jak najpiękniej, bo miało to być też pierwsze Boże Narodzenie w nowym domu. Wielkanoc już tu przeżyli, ale nie te święta. Mąż i córeczka dzielnie pomagali jej w tych pracach. Marek zajął się typowymi męskimi zajęciami, czyli zawieszeniem lampek przed domem, odśnieżaniem, dywanem, strojeniem choinki, zawieszaniem jemioły, a Emilka pomagała w kuchni i razem z mamą piekła pierniki. Dostała kilka foremek i wycinała gwiazdki, księżyce, serduszka i inne kształty, a później ozdabiała je polewą, lukrem i kolorową posypką.

W wigilijny poranek natomiast Marek z córeczką kończyli ubierać choinkę, a Ula w tym czasie była w kuchni i zajęła się lepieniem pierogów, robieniem krokietów, makiełków oraz barszczem.  Potrawy z ryb zostawiła Ali i teściowej, bo ze względu na uczulenie i tak nie mogłaby ich próbować.

Po jedenastej przyszli do nich seniorzy Dobrzańscy, aby zająć się wnukami a oni pojechali do Rysiowa zawieść stroik na grób mamy Uli i przy okazji pocałować się. Był to ich rytuał od sześciu lat. Jeździli do Rysiowa we wigilię i przed rodzinnym domem Uli całowali się i obdarowywali symbolicznymi prezentami. Do domu również weszli na chwilę przywitać się i wypić coś ciepłego. Wracając wzięli ze sobą Beatkę, bo była bardziej potrzebna Uli we Warszawie niż w Rysiowie.

Po powrocie Marek wraz ze swoim ojcem wzięli dwie pary sanek i poszli na spacer z Emilką i Tomkiem oraz obejrzeć szopkę do kościoła.

 Ula, Helena i Beatka natomiast zajęły się przygotowywaniem stołu i potrawami. Miało być ich wedle tradycji dwanaście. O szesnastej dojechała Ala z ojcem Uli, a przed samą siedemnastą przyszedł również Pshemko. Mistrz skorzystał z zaproszenia Marka i Uli, bo Wojtek jego syn pojechał z Jasiem i innymi przyjaciółmi do jego domku w górach. Czuł się tutaj tak samo dobrze jak niegdyś u Dobrzańskich seniorów. Miał też okazję do spotkania z Józefem, bo oboje od dawna byli przyjaciółmi i chętnie spotykali się. Projektant skradł również serce Emilce i była to miłość z wzajemnością. Dziewczyna lubiła wujka, bo projektował i szył dla niej sukienki oraz stroje na zabawy karnawałowe i przedstawienia do przedszkola. Krótko po przyjściu mistrza seniorzy Dobrzańscy gdzieś wyszli i wrócili z dwójką sześcioletnich chłopców. Kacper i Kamil chorowali od urodzenia i byli pod opieką fundacji Heleny.  Pech chciał, że ich mama trafiła dwa dni przed świętami  do szpitala z zapaleniem wyrostka, a ojciec musiał iść do pracy, bo dopiero, co ją dostał  a była intratna i nie mógł odmówić. Rodziny we Warszawie nie mieli to Dobrzańscy zobowiązali zająć się nimi przez noc. Chłopcy na początku czuli się nieswojo w dużym domu, bo sami mieszkali w dwupokojowym mieszkaniu w blokach, ale w towarzystwie Emilki szybko oswoili się i po kolacji bawili się zgodnie.

O siedemnastej wszystko było już gotowe do wieczerzy a Marek, jako pan domu przeczytał fragment z Pisma Świętego. Później po krótkiej modlitwie wszyscy podzielili się opłatkiem i złożyli sobie życzenia. Kolacja mijała w radosnej atmosferze, przy blasku lampek i kolęd płynących z radia. Po kolacji przyszedł czas na śpiew kolęd i rozmowę.  W między czasie przyszedł do nich Święty Mikołaj z workiem prezentów a swoje nadejście ogłosił głośnym i tradycyjnym ho, ho, ho, czy są tu grzeczne dzieci.

Emilka na widok gościa oniemiała, bo był to Mikołaj dokładnie taki, jakiego widywała na ilustracjach i w ulubionym filmie. Ale nie tylko na Emilce i bliźniętach sąsiad pan Karol zrobił wrażenie, bo wszyscy obecni przy stole byli wzruszeni jego rolą.  Prezenty wyciągał na chybił trafił i każdemu, któremu coś wręczał to o coś poprosił, zapytał albo miał dla niego zadanie. Nie zawsze były to pytania proste a czasami nawet podchwytliwe. Marek musiał nawet powiedzieć wiersz i jedyne, co mu do głowy przyszło to inwokacja z „Pana Tadeusza”. Tematu o stosunki sąsiedzkie również nie unikniono.  To Emilka na koniec wizyty zaczęła opowiadać o nich. Na szczęście rodziców nie było to nic złego, bo dziewczynka zgodnie z prawdą z tego, co słyszała od nich i ze swoich kontaktów powiedziała, że pana Karola lubi, bo jest wesoły, a mama i tata mówią, że to porządny pan. Z rozpakowaniem prezentów Emilka i chłopcy długo nie czekali.  Emi dostała dokładnie to, co chciała dostać. Od rodziców małego lekarza, od dziadków Dobrzańskich łyżwy, bo była na lodowisku i kręcenie piruetów spodobało się jej, od drugich dziadków gry planszowo- edukacyjne, a od Pshemka małą dziecięcą maszynę do szycia. Dla bliźniąt przygotowana była kolejka, wóz strażacki, słodycze i ubrania. Reszta również była zadowolona z książek, kosmetyków, biżuterii i innych drobiazgów. Ula dla Marka miała koszulę koloru bordo podobną do tej, jaką kupiła mu parę lat temu a on dla niej elegancką torebkę. Marek oczywiście te wszystkie chwile nagrywał, bo śmiechu była, co nie miara a inni robili zdjęcia na pamiątkę. Na koniec wizyty Mikołaja, Emilka podarowała mu paczuszkę ze swoimi piernikami i odprowadziła z Kacprem i Kamilem do drzwi.

Po kolacji, sprzątnięciu i położeniu Emilki i Tomka spać Ula i Marek mieli czas tylko dla siebie. Ala z Józefem i Beatką poszli na pasterkę, Dobrzańscy seniorzy z bliźniętami do siebie, a oni musieli zostać w domu i przypilnować dzieci. Siedzieli razem przytuleni na podłodze przed kominkiem i zajęli się sobą i własnymi myślami. Mężczyzna po raz kolejny, jak od lat rozmyślał i porównywał wigilię spędzoną z Febo a Ulą.  Teraz było tak prawdziwie, tak jak mówił to rano córeczce, bo nie musiał udawać do nikogo miłości, czy życzliwości. Ula natomiast cieszyła się, że pierwsza wigilia w ich domu udała się i planowała już jutrzejszy dzień. Jej rodzina miała zostać u nich na pierwszy dzień świąt i chciała zadbać o nich jak najlepiej.

- Kochanie mamy w końcu trochę czasu dla siebie - rzekł Marek. — Na wigilii było bardzo miło, ale chciałem pobyć tylko z tobą.

-To prawda-odparła. —Takie chwile sam na sam są najpiękniejsze. Pan Karol świetnie się spisał, prawda. Sama nawet uwierzyłam, że jest prawdziwy. Tak świetnie nawiązał kontakt z Emilką, chłopcami i nami. Nawet Tomek nie płakał.  A, gdy usłyszałam pierwsze pytanie do Ali i twojej mamy z typu śmieszne pytania i odpowiedzi to wiedziałam, że będzie wesoło i ciężko. Tylko jakimś cudem znały odpowiedzi na wszystkie trzy pytania.

-Tak-zaśmiał się. Co to jest żona i teściowa w samochodzie?  Zestaw głośno mówiący- odpowiedział sam sobie. Muszę Sebastianowi opowiedzieć. To coś o Wioli i pani Ani.

-Bardzo śmieszne Marek. Zwłaszcza, że ty masz przyszywaną teściową.  Poza tym jest stare. 

- Ale z tym samochodem było niezłe i nie znałem. Jak to leciało? Kierowca Fiata ma brata, który nie ma brata. Kim jest kierowca Fiata?   W pierwszej chwili sam nie wiedziałem, kto. Ja z tym wierszem z porównaniem do nich, mojego i twojego ojca i Pshemka miałem szczęście. Tylko nauczyciel historii mógł wymyślić test z historii Polski- zaśmiał się na wspomnienia. —  Polegli na całego. Nawet ze współczesną i z ich młodości mieli problemy.  Trójka dorosłych mężczyzn a tak prostych rzeczy nie wiedzą. Wstyd- zacytował sąsiada. —  Ty i Beatka miałyście najprościej, bo tylko przyszło wam pocałować go w brodę i ładnie poprosić.

-A miał go mężczyzna całować?- zapytała wesoło i lekko kpiarsko. —Całe szczęście, że Emilka niczego głupiego nie palnęła.  Gdy powiedział jej, że musi już iść, bo idzie jeszcze do sąsiadów, a ona zaczęła opowiadać o nich to szczerze przestraszyłam się. Dziecko przecież zawsze prawdę powie a zwłaszcza Mikołajowi. Dosłownie w jednej sekundzie przez głowę przeleciało mi wszystko to, co mówiliśmy o Michalakach. Nic złego sobie na szczęście nie przypomniałam.

- Fakt mogło zrobić się bardzo nieprzyjemnie- przytaknął bezspornie.  —  Ale mamy całkiem rezolutną i mądrą córeczkę Ula.

-Tak- rzekła ciepło. — Chyba, że zorientowała się, że to pan Karol.

- Nie sądzę. Był tak przekonujący i nie do podrobienia. A mówiłem ci już, że jej mamę bardzo, bardzo kocham-rzekł tuż przy uchu.

-Kiedyś tam- odparła błaho. — Ale dobrze się składa, bo ja jej ojca również bardzo, bardzo mocno kocham- dodała i delikatnie pocałowała męża w usta. — To, co idziemy do łóżka? Mam na sobie tą bieliznę, którą podarowałeś mi w Rysiowie. Jest tak skąpa, że w garści zmieściła mi się.

-Tak?- zapytał szelmowsko, a oczy rozbłysły.

Następny dzień szczęśliwie nie rozpoczął się, bo Emilka postanowiła ukradkiem spróbować rybę a alergię na nią odziedziczyła po mamie. Rodzice już od dawna wiedzieli o tym i nie dawali jej.  Przestrzegali też, że jeśli spróbuje to będzie chora, ale dziewczynka i tak postanowiła spróbować czegoś, co rodzice zabronili jej. Zwłaszcza, że jej małemu braciszkowi mama w czasie wigilii dała parę kęsów. Na pierwsze objawy uczulenia długo nie musieli czekać. Oczy zaczerwieniły się, dostała pokrzywkę i katar. Do szpitala daleko nie było to pojechali sami a tam zajęli się małą odpowiednio.  Dostała kroplówkę z lekiem i musiała zostać parę godzin na obserwacji. Jej przymusowa hospitalizacja pokrzyżowała nieco plany Uli, bo na ten dzień miała w planach uroczysty obiad z teściami i swoją rodziną.  Również Emilka musiała swoje łakomstwo odpokutować, bo południu miała pójść na lodowisko wypróbować łyżwy a tak musiała leżeć w szpitalu.

Następnego dni dziewczynka była na tyle zdrowa, aby pojechać z rodzicami, bratem, Beatką i dziadkami Dobrzyńskimi do fundacji babci Heleny na Jasełka. Ula od dawna pomagała teściowej w prowadzeniu jej i obie chciały też, aby Emilka od najmłodszych lat była uczona tego, że nie wszystkie dzieci mają takie szczęści jak ona, są biedne albo chore i trzeba czasami tym dzieciom pomagać. Szopka przedstawiona była na wesoło i z małymi potknięciami, ale zaproszeni goście i mali aktorzy i tak bawili doskonale. Po zakończeniu Jasełek dla wszystkich przewidziany był poczęstunek a dla wychowanków Mikołaj przyniósł prezenty. Kwesta przeprowadzona natomiast zasiliła konto fundacji.

Dwa dni po świętach w niedzielę Ula z Markiem i dziećmi pojechali do Pomiechówka do Olszańskich ze spóźnionymi prezentami i na małą uroczystość.  Ich córeczka Sara tego dnia miała mieć chrzest a Ula była matką chrzestną. Obiecała to już Wioli prawie dwa miesiące temu po wypadku, który wydarzył się w Dzień Wszystkich Świętych. Przez ten okres cała czwórka wracała do zdrowia i próbowała zapomnieć o tych przykrych wydarzeniach. Najdłużej sprawa miała się z Sebastianem, ale i on w końcu wrócił do zdrowia, sprawności, domu, żony i córeczek.

Po przyjeździe do przyjaciół Wiola zajęła się Ulą i Tomkiem, Sebastian Markiem, a dziewczynki sobą.

-Wiesz, dlaczego małe dzieci murzynki jedzą białą czekoladę- zapytała poważnie Emilka, Natalkę tuż po przywitaniu się.

- No, czemu? -zapytała mała Olszańska, bo oczywiście nie wiedziała

-Bo też chcą ubrudzić sobie buzię- odparła z zadowoleniem mała Dobrzańska, że to ona może jej o tym powiedzieć.

-Emilka opowiada o niezwykłym Mikołaju, który nas odwiedził i zadał podobne pytanie Ali i teściowej w zamian za prezenty- wyjaśniła Ula zdziwionej Wioli. — Później opowiem ci więcej.

-Przyniósł mi dużo prezentów- poinformowała jeszcze swoją przyszywaną ciocię Emilka. Był jeszcze u nas Kacper i Kamil. Tacy dwaj chłopcy.

-Tak wiem - rzekła schylając się nad dziewczynką. —Twoja mama mówiła mi.   Ale słyszałam też, że na rybę skusiłaś się i trochę strachu narobiłaś rodzicom.

-Tak- odpowiedziała grzecznie. — Ale już więcej razy nie skuszę się, bo jestem po niej chora, robią mi zastrzyki i dają tabletki w szpitalu i nie mogłam iść na lodowisko- wyjaśniła kompleksowo. — Mogę zobaczyć prezenty Natalki ciociu?

-Pewnie, że możesz-odparła głaszcząc ją po główce. — A ja z twoją mamą pójdziemy do Sary.

Chwilę później znaleźli się w sypialni Olszańskich a Wioletta wyciągnęła z łóżeczka ubraną już do chrztu córeczkę.

-Ależ ona urosła przez te dwa tygodnie jak jej nie widziałam- rzekła Ula biorąc Sarę z rąk Wioli na swoje.

-Bo też mnie ssie ile się da Ula. Czuję się jak ta wydojona krowa.

- Tak jak mój Tomek. Ale nie odmawiam mu piersi, bo też wiem, że mleko od matki jest dla niego najlepsze.

-Dokładnie.  Wiesz Ula, gdy siedzieliśmy przy wigilii i gdy pomyślałam, że mogłoby...

-Wiola przestań – przerwała jej Ula namolnie. — Ciągle mamy okres świąteczny, dzisiaj dodatkowo chrzest i nie ma sensu psuć sobie tego złymi wspomnieniami. Było minęło, jesteście wszyscy razem zdrowi.

-Wiem, że masz rację, ale trudno wyrzucić to z pamięci. Wraca to do mnie jak bumelant. Chociaż ciągle powtarzam sobie, że pomimo tego to był szczęśliwy rok dla mnie, Sebastiana i dzieci.

-I tego się trzymaj Wiola. Myśl pozytywnie a wszystko ułoży się.

Marek w tym czasie z Sebastianem w salonie mieli swoje sprawy.

-Koniec leniuchowania Marek- oznajmił mu. — Po nowym roku wracam do pracy. Złamane żebra zrosły się i lekarz nie widzi przeciwwskazań. Zwłaszcza, że to praca umysłowa.

-Świetnie Seba, bo nie mam, z kim chodzić na lunch.

-Nawet nie wiesz jak ja się cieszę- odparł z widocznym zadowoleniem. —Wiolka zamęczyłaby mnie na śmierć tą swoją troskliwością. Ciągle pyta mnie czy czegoś nie potrzebuję, poprawia poduszkę, sprawdza czy się nie przemęczam. Gdyby mogła to jadłaby za mnie i załatwiała się.

-Jest ci wdzięczna-stwierdził z rozbawieniem, chociaż wiedział, jakie może mieć życie przy troskliwej Wioletcie.

-Tylko jak długo można coś takiego znosić- mówił z poirytowaniem. —  Mówiłem jej, żeby trochę przestała, bo jestem już zdrowy a to, że wtedy uderzenie wziąłem na siebie było oczywiste i nie musi odwdzięczać się, ale nic do niej nie dociera. Ja zrozumiałem, gdy powiedziałeś mi przy trzecim razem jak ci dziękowałem za pomoc, żebym skończył z podziękowaniami to skończyłam. A tak na marginesie Marek i przy świętach to dzięki za wszystko.

-Seba- pogroził mu.—  Uważaj, bo jeszcze raz a wyślę cię na urlop zdrowotny.

Wkrótce dojechała reszta gości i wszyscy pojechali do kościoła. Później przyszedł czas na mały poczęstunek. Marek w czasie przyjęcia i obserwując Wiolettę doszedł do wniosku, że przyjaciel nie przesadza i czas, aby wrócił do pracy.

Ostatni dzień roku Ula z Markiem, seniorzy Dobrzańscy oraz Ala z Józefem spędzili na pierwszym firmowym sylwestrowym balu. Emilkę podrzucili na dwa dni Olszańskim, którzy byli w domu, a Tomka zostawili z Mikołajem, czyli panem Karolem i jego żoną, bo i oni mieli maluszka w domu. Oni natomiast mogli tę noc spędzić razem z rodziną i pracownikami. Zabawa od pierwszych chwil była bardzo udana i zarówno zwykłe szwaczki jak i osoby z dyrekcji bawili się razem i harmonijnie. Północ w tak miłej atmosferze nadeszła szybko i wzniesiono toast a Marek na tą okoliczność przygotował małą mowę. Później odbył się pokaz rac i fajerwerków. Po pokazie, gdy większa część bawiących się tam osób wróciła na salę, Marek i Ula zostali jeszcze na chwilę na zewnątrz.

-Kochanie- rzekł do żony obejmując ją. —  Czas na moje życzenia dla ciebie. Życzę ci, aby ten rok nie był gorszy od zeszłego. Abyś była tak samo szczęśliwa jak teraz jesteś albo i bardziej. Abyś była zawsze taka radosna jak teraz i uśmiechnięta. Abyś dalej mnie kochał i nasze dzieci. Abyś mogła spełnić swoje marzenia. Aby smutki cię omijały a los samo dobro ci zsyłał.

-Dziękuję ci Marek-rzeka ze wzruszeniem. — A ja ci życzę, żebyś pozostał taki, jaki jesteś. Kochany i troskliwy. I, aby w naszym życiu nic się nie zmieniło, bo jest teraz dobrze i nic więcej do szczęścia nie jest mi potrzebne. Tylko zdrowie.

-To ja mogę obiecać ci, że się nie zmienię i dziękuję- odparł, a życzenia przypieczętowane zostały pocałunkiem.

 - To był wspaniały rok dla nas-rzekł, gdy oderwał się od jej ust. —Przeprowadziliśmy się do nowego domu, dałaś mi syna, obchodziliśmy piątą rocznice ślubu, zaczęliśmy budować domek letniskowy, spędziliśmy wspaniałe wakacje. We firmie wszystko się też dobrze się działo.  Mógłbym tak długo jeszcze mówić.

-Tak –przytaknęła. — Oby ten nowy był tak samo pomyślny.

- I tego tobie i sobie życzę Ula. Jeszcze raz szczęśliwego Nowego Roku kochanie.

Podsłuchana rozmowa 2

Ula po wejściu do swojego gabinetu nie zdążyła nawet zebrać myśli, gdy usłyszała pukanie do drzwi a po chwili Marka.

 -Ula udało się. Naprawdę udało się- rzekł od drzwi cały szczęśliwy.

-Tak-odparła cicho.

-Może uczcimy to dzisiaj wspólnym wyjściem na lunch-zapytał siadając na biurko.  — Jeszcze przez jakąś godzinę będę zajęty, ale później jestem do twojej dyspozycji

-Nie bardzo Marek- zaczęła, ale nie zdążyła dokończyć, bo ku jej uldze zadzwonił telefon służbowy a Dorota jej sekretarka poinformowała, że to dyrektor szwalni dzwoni i to po raz trzeci. — Później porozmawiamy Marek- rzekła sugestywnie. — To jest ważne- dodała a Marek wyszedł.

Rozmowa z dyrektorem długo nie trwała i gdy tylko skończyła rozmawiać wróciła myślami do tego, co usłyszała.

Marek to ostatnia kreatura.  Tylko o weksle mu chodziło a ja głupia myślałam, że to co jest między nami jest na prawdę.  Nasza ponad półroczna przyjaźń, wyjścia, rozmowy nic tak naprawdę dla niego nie znaczyły, bo przyjaciele nie okłamują się, są szczerzy a on same kłamstwa mi wmawiał. Może tylko z Pauliną prawdę mówił.  Ale też nie do końca, bo to nie dla mnie chce ją zostawić tylko, dlatego że chce być wolny i dłużej z nią nie może wytrzymać. Pewnie jak mnie całował również udawał. A nawet na pewno. Całować brzydulę musiało być dla niego coś okropnego. W Berlinie pokazał kunszt aktorstwa do tego stopnia, że chciałam nawet iść z nim do łóżka. Teraz to najchętniej poszłabym tam i...

-Ula musisz wrócić ze mną na zarząd-z myśli wyrwał ją sam Marek. — Aleks dowiedział się o PRO-es, kredytach, kto jest tą tajemniczą inwestorką i to, że mamy wspólne interesy. Oskarża nas też, że działamy na niekorzyść firmy a ojciec chce dokładnych wyjaśnień.

Zanim zdążyła zaprotestować i wszystko to poukładać sobie w głowie to wziął za rękę i pociągnął za sobą w stronę konferencyjnej.  

 -Trudno w to uwierzyć, że wzięła pani te kredyty tak dobrowolnie i bezinteresownie, bo sporo pani ryzykowała-zwrócił się do niej Krzysztof.  — Mogło coś nie wyjść i zostałaby pani z ogromnymi długami. Do końca życia mogłaby pani nie wypłacić się. Tak na piękne oczy Marka pani decydowała się je zaciągnąć?

I jeszcze na dołeczki i uśmiech panie Krzysztofie.

Miała już na końcu języka, aby powiedzieć o zabezpieczeniu w postaci weksli, jakie dostała, ale w ostatniej chwili powstrzymała się, a w jej głowie zrodził się pomysł na małą zemstę.

-Bo mam wobec Marka dług wdzięczność- odparła patrząc na samego zainteresowanego. — Marek zaufał mi i przyjął do pracy a tyle czasu jej szukałam, dał mi brakującą kwotę na operacje ojca, przyjął Elę do pracy. Dużo mogłabym jeszcze mówić ile zrobił dobrego dla mnie i firmy.  Mogę pana zapewnić, że Marek dobrze zarządza firmą i lepszego prezesa nie mogliście wybrać. A co do firmy Pro–es to udostępnię panu całą dokumentację i razem z moim przyjacielem a zarazem prezesem Pro-es może pan zapoznać się z działalności i sam pan oceni czy było to działanie na niekorzyść czy nie. Tak ogólnikowo to firma ta zajmuje się sprzedażą zalegających w magazynach starych kolekcji Pshemka i innych projektantów na aukcjach internetowych.

- Krzysztof to nie ma sensu- Aleks próbował zniechęcić Dobrzańskiego. —  Tak namieszają w papierach, że wszystko będzie wyglądało na legalne i z korzyścią dla firmy.  Jedyne, co teraz powinniśmy zrobić to pozbyć Marka stanowiska prezesa.   

-Spokojnie Aleks- studził zapały Aleksa, Krzysztof. —  Pani Urszula ma rację musimy dokładnie przyjrzeć się wszystkiemu.

-W każdej chwili panie Krzysztofie- wtrąciła Ula. Nawet dzisiaj.

-Przygotuj te dokumenty-rzekł uśmiechając się do niej jak na zaistniałą sytuację życzliwie. — Tak na piętnastą, jeśli można.

-Pójdę i skontaktuję się z Maćkiem-odparła ukłoniła się i wyszła.

Ula od prawie godziny czekała na telefon od Eli. Bufetowa miała, bowiem swój lokal naprzeciwko konferencyjnej i przez przeszklone drzwi widziała, kiedy kto wchodził , czy wychodził z sali i miała zadzwonić do niej od razu, gdy wyjdą. W międzyczasie zadzwoniła do Maćka opowiedziała o wydarzeniach i umówiła go na piętnastą z Krzysztofem. Zastanawiała się też, do czego posunie się Marek, aby odzyskać weksle, jeśli zasieje w nim niepokój. Poprzestanie na pocałunkach czy będzie chciał zaciągnąć mnie  do łóżka-zastanawiała się.  Tuż po telefonie przyjaciółki przystanęła pod drzwiami łączącymi jej gabinet z sekretariatem i czekała, kiedy Marek przyjdzie, bo co do tego nie miała wątpliwości. Dorotę specjalnie wysłała na pocztę i pozwoliła coś zjeść na mieście, aby mogła być sama.

- Maciek tak to rozegrałam, że dalej nie wiedzą, że udziały są w naszych rękach- zaśmiała się głośno do wyciszonego telefonu, gdy usłyszała, że Marek wchodzi.  Odczekała chwilę i kontynuowała. — Ty też wiesz sam, co masz mówić. I po kolejnej chwili. — Spokojnie Maciuś mamy jeszcze dwa tygodnie.  .... Auto nowe nie jest ci potrzebne. Mamy inne wydatki. ... W domu porozmawiamy, a teraz bierz papiery i przyjeżdżaj. ... Pa.

Marek tymczasem cichaczem wyszedł a Ula skończyła swoją „rozmowę”. Wrócił chwilę później pukając do drzwi.

-Ula dziękuję ci-rzekł od drzwi.  —Znów mnie uratowałaś. Który to już raz?

-Czwarty albo piąty-rzekła obojętnie.

- Gdyby dowiedzieli się o wekslach jak nic pozbyliby mnie stanowiska.

-I, dlatego nie mogłam do tego dopuścić. Razem z tobą i ja poleciałabym a potrzebuję pracy. Nie mówiłam ci jeszcze, ale ostatnio coraz częściej myślę, aby usamodzielnić się i kupić małe mieszkanie we Warszawie a to trochę kosztuje.

-Świetny pomysł Ula-rzekł opierając się o biurko obok jej fotela.

-A, co było po moim wyjściu? Bardzo burzliwie-zapytała przerywając swoją prace i patrząc na niego z zainteresowaniem.

-Trochę się działo - odparł zakładając ręce. —  Aleks dalej próbował pozbyć mnie stanowiska za machlojki i niekompetencje to ja bez jakichkolwiek zahamowań dałem ojcu do odsłuchania nagranie Wioletty. Próba przekupstwa podziałała na ojca, to dalej szedłem za ciosem i powiedziałem, że od początku rzucał mi i tobie kłody pod nogi.  Opowiedziałem mu o tych wszystkich dziwnych zbiegach okoliczności.  O jednej i drugiej aferze z Fox Fsion , zatrzymaniu materiałów, donosie na granicę i o podpisie na przekazie dla La Presencja.  Ojciec przypomniał sobie nawet, że ciągle powtarzał wtedy, że jest za późno. Chciałem powiedziałem jeszcze o kradzieży prezentacji, ale na to nie mam żadnych dowodów i mogłoby być przegięciem. A na koniec zerwałem z Pauliną.

-Jak to zerwałeś?-  dziwiła się.

- Był do tego odpowiedni moment Ula. Pokłóciłem się ostro z Aleksem a Paulina jak zwykle stawiła się za Aleksem wytykając mi, że jestem bezduszny.  Tato też odezwał się i stwierdził, że wkrótce będziemy szwagrami i powinniśmy zachowywać się jak należy i dorośli i nie kłócić się, to powiedziałem, że ślubu nie będzie, bo nie mogę ożenić się z kimś, kto na pierwszym miejscu stawia brata a nie narzeczonego.  Do tego ktoś, kto ciągle kontroluje mnie i szpieguje. Doszliśmy nawet do powodów nienawidzenia mnie przez Aleksa-rzekł ku zaskoczeniu Uli. —  Aleks pominął tylko Julię i powiedział o takiej Marzence z liceum, z którą spotykał się i założył się ze mną i że ze mną umówi się. Julia bądź, co bądź to ciągle przyjaciółka Pauliny i nie chciał, aby miedzy nimi coś się popsuło.

Aleks przynajmniej ma jakieś uczucia a nie jak ty- pomyślała.

-To nie trochę się działo a sporo-rzekła żartobliwie. —  A ja zadzwoniłam w tym czasie do Maćka. Dopiero przed chwilą udało mi się z nim porozmawiać, ale o piętnastej będzie tutaj.

- To dobrze. A wracając do naszej poprzedniej rozmowy i wyjścia to co powiedziałabyś na wspólny lunch.

- Nie bardzo, bo mam dużo pracy- rzekła i uśmiechnęła się przepraszająco.  Zaczynam robić kosztorys kolekcji jesiennej uwzględniając materiały i dodatki. Pshemko ma zaraz przyjść i wybrać coś z próbek- dodała i jej wzrok powędrował do laptopa i pracy.

-Jutro możecie się tym zająć- rzekł beztrosko.

-Mam dwa dni wolnego. Zapomniałeś?  Zresztą wiesz, jaki jest Pshemko- rzekła poruszając w charakterystycznym geście brwiami.

-Racja.  To może po pracy dasz się skusić na kawę i spacer?  Obiecałaś pokazać mi te swoje miejsce nad Wisłą.

-Naprawdę nie Marek-mówił przepraszająco.  — Muszę siebie i Beatkę spakować, a jutro przed piątą pobudka- argumentowała.  — W poniedziałek pójdziemy.

-Nie wiem czy dam radę wytrzymać-spojrzał na nią wymownie, ale na Uli to nie zrobiło wrażenia. — To może, chociaż do domu podwiozę cię.

-Dzięki, ale Maciek będzie o piętnastej to z nim zabiorę się. Nie ma sensu żebyś jechał. W poniedziałek możemy spędzić nawet całe popołudnie.

-Same kłody pod nogi-mruknął.  — Ale przyjść pożegnać się mogę.

-Pewnie, że możesz- odpowiedziała wstając po segregator.

-To ostatnie pytanie Ula- rzekł przyciągając ją do siebie i patrząc w oczy. —  Mogę cię pocałować?

-Tyle możesz- rzekła spokojnie, bo nie chciał, aby Marek domyślał się czegoś.

Nie był to krótki pocałunek- cmoknięcie, ale też nie tak żarliwy jak w Berlinie. Całował ją jak niegdyś Paulinę. Muskają delikatnie wargi i było to bardzo przyjemne. Sama nie wiedziała, kiedy westchnęła cicho.

- Teraz już lepiej pójdę Ula-rzekł, kiedy oderwał się od niej.  — Wpadnę przed siedemnastą.

-Tak-odparła oblizując delikatnie usta.

Na obiad Marek wybrał się z Sebastianem. Mieli do omówienia ostatnie cztery godziny wydarzeń to wykorzystali wspólne wyjście do ulubionej knajpki na lunch i rozmowę.

-Stary, co za dzień – westchnął Olszański wychodząc z budynku. — Najpierw masz fart z tym, że Ula kryła cię przed zarządem a później jeszcze nadarzyła ci się okazja zerwania z Pauliną.

-Też się cieszę, że mam to za sobą- rzekł akcentując słowa.  — Było nawet lepiej niż myślałem. Paulina przyjęła to z klasą i nader spokojnie. Nikt nic nie słyszał. Ale znając ją to w domu pokaże, na co ją stać.

- Spokojnie Marek- poklepał przyjaciela po ramieniu. — Tyle razy robiła ci awantury, że tą jedną też jakoś zniesiesz. I popatrz na to z innej strony. Możesz teraz więcej czasu poświęcić Uli.  I to od zaraz. Poświęć sobotnie popołudnie i zaproś ją gdzieś.

-Ula ma dwa dni wolnego i wraca dopiero w poniedziałek-poinformował przyjaciela. 

-To zadzwonisz do niej i powiesz, że tęsknisz- odparł tonem sugerującym, że jej wyjazd to nie problem.

-A pro po telefonów, to podsłuchałem jej rozmowę z Maćkiem- zaczął z niepokojem. — Być może mylę się, ale jest chyba coś nie tak.

-Bo-zainteresował się Olszański.

- Z tego, co zrozumiałem to wynikało jakby coś knuli i umawiali się. Umawiali się, że w domu porozmawiają, Ula mówiła mu, że sam wie co ma mówić, że auto Maćkowi nie jest potrzebne, bo mają inne wydatki, mają na coś dwa tygodnie i chwaliła się, że tak to rozegrała, że nikt się nie zorientował, że udziały są w ich rękach.

-To kiepsko- Olszański wyraźnie przygnębił się.

- Właśnie. W jej głosie było coś, co mnie zaniepokoiło.  A jeszcze chce się usamodzielnić i kupić mieszkanie.

 -To na pewno przez tego Maćka- odparł mu Sebastian pewnym głosem. — Już dawno mówiłem ci, że ten pomywacz to większy cwaniak.  Jak nic manipuluje nią. Marek musisz o nią lepiej zadbać, podbudować trochę, zapewnić,  że między wami coś będzie. Teraz, kiedy zerwałeś z Pauliną powinno być ci łatwiej.

-No nie wiem, czy łatwiej. Oprócz tej rozmowy to była jeszcze jakaś dziwna.

-To znaczy, co?

- Chciałem zaprosić ją na lunch albo kawę to wymigała się pracą. Co prawda była umówiona z Pshemko, ale te półgodziny czy godzinę mogłaby mi poświęcić. Nie chciała nawet spotkać się ze mną po pracy ani, żeby odwiózł ją do domu.  Wymówiła się, że z Maćkiem się zabierze i pakowaniem.  Ale też, gdy ją całowałem to nie protestowała.

-Może pogrywa z tobą i Maćkiem- rzekł lakonicznie Olszański.

-Sam nie wiem już, co mam o tym myśleć- rzekł zamyślony.  — Po raz kolejny nie rozumiem jej.

-Co tu rozumieć i myśleć stary. Bierz jeden z moich niezawodnych prezentów i idź do niej jak tylko wrócimy. Powiesz jej, że to w podzięce za niezdradzenie waszej tajemnicy.

-Seba zrozum, błyskotki ją nie interesują. Jeszcze obrazi się.

-Marek jesteś pod ścianą i musisz zaryzykować.

- Dobra dam jej coś, ale od siebie-odparł kompromisowo.  — Te swoje błyskotki weź i dawaj swoim panienką a ja wracając do firmy wstąpię do jubilera i sam kupię jej coś ładnego.

Godzinę później Marek wracając z lunchu wstąpił do jubilera i starannie wybierał drobiazg dla Uli. Kolczyki już jej kiedyś podarował to skupił się na innej biżuterii. Pierścionek też byłby nie na miejscu to opuścił tę gablotę. Tuż obok dojrzał bransoletki. Jedna z serduszkiem spodobała mu się szczególnie to kupił ją, chociaż tania nie była. Ekspedientka wybrała jeszcze ładne pudełeczko i zadowolony wracał do firmy. Z podarowaniem jej postanowił poczekać do czasu jak pójdzie pożegnać się z Ulą.

Ula sprawy z mistrzem załatwiła błyskawicznie i po półgodzinie poszła na kawę do bufetu. Wiadomość o odwołanym ślubie rozchodziła się po firmie błyskawicznie i w barku Eli był to temat numer jeden. Nikt jednak nie znał powodów zerwania.

-Podobno Marek ma kogoś- oznajmiła im Iza. — Paulina przyszła do pracowni po welon i powiedziała, że to koniec, bo Marek posunął się za daleko.

-Był tu i na zmartwionego nie wyglądał – również Ela miała trochę do powiedzenia. — Wręcz przeciwnie podsłuchałam jego rozmowę z Sebastianem i ewidentnie był zadowolony, a Seba gratulował mu odwagi. Może to on ją rzucił?

- A co miała powiedzieć Paulina-rzekła i Ala. —  Ona nigdy sama na takie pośmiewisko się nie wystawiłaby to wybrała opcję, że to ona rzuca Marka. Lepiej być rzucającą niż porzuconą, prawda dziewczyny.

-A ty Ulka nic nie wiesz?- zapytała bufetowa. — Jest jakaś Kasia, Basia albo inna Asia. Jesteście z Markiem tak blisko siebie.

-Ja?- wzruszyła ramionami. — Skąd miałabym to wiedzieć, niby. Marek nie spowiada mi się.

-Powinien tobą zainteresować się tak na poważnie a nie niby przyjacielsko a coś więcej - stwierdziła Iza.

-Jak więcej?- nieco zająknęła się.

-Przecież wszyscy widzą, że coś między wami jest- odezwała się Ela. — Jakaś niewidzialna nić porozumienia-dodała zanim Ula zdążyła odezwać się.

-Dajcie spokój dziewczyny-odezwała się Ala, bo zauważyła, że Ula zaczyna denerwować się. — Naprawdę chcielibyście takiego losu dla Uli?

-Ala wiadomo, że nie-odparła Iza. — Żartujemy.  Marek a Ula to dwa inne światy.

Po kawie wstąpiła po potrzebne dokumenty do Marka, ale ciągle go nie było.  Tak jak i Wioletty.  Czekać na jego przyjście nie chciała to weszła. Niedawno ona tutaj wszystko segregowała to wiedziała, gdzie ma szukać. Nie mogła oprzeć się, aby nie zajrzeć również do szuflad biurka.  Zwłaszcza do ostatniej, bo z niej Marek wyciągnął dla niej bombonierkę z okazji Walentynek a ostatnio książkę. Pod teczką znalazła trzy ozdobne pudełeczka z biżuterią, flakon z perfumami, kosmetyki i jedną sztukę bielizny.  Po co w ogóle Sebastian dał mu to wszystko?  - pytała samą siebie w myślach i oglądając jubilerskie cacka. To takie żenujące. Bez tego byłoby dobrze a Marek wszystko zepsuł ruchem jednej ręki i w jednej chwili. Rozsypało się jak domek z lodu, jakby powiedziała Wioletta. A przecież nie wymagałam dużo tylko, żeby był a teraz sama już nie wiem czy bardziej gardzę nim, czy kocham. Bo to, że dalej kocham to wiem na pewno.

Wzięła w końcu potrzebne papiery i poszła do siebie.

- Jestem Ula- zawołał od drzwi Marek tuż przed siedemnastą. Chwilę później pocałował w szyję, a przed jej oczami ukazało się też małe ozdobne pudełeczko.

-Proszę to dla ciebie za to, że nie zdradziłaś nas-szeptał do ucha.

-Marek nie musiałeś-wysiliła się na uśmiech otwierając prezent.

-Wiem, że nie musiałem, ale chciałem coś ci dać– mówił wyjmując bransoletkę i zakładając jej na rękę.  — Mam nadzieję, że podoba ci się.

-Tak –odparła, bo podobała się jej, ale powody podarowania to już nie. — Jest bardzo ładna i dziękuję.

-Miałem nadzieję, że spodoba ci się Ula-rzekł składając się do pocałunku w usta.  Ula zanim zdążyła zaprotestować to pieścił delikatnie jej usta tak jak parę godzin wcześniej.

Bransoletki na pewno nie było w jego szufladzie- myślała Ula tymczasem. Były kolczyki, łańcuszek i wisiorek. Ale nie oznacza to też, że kupił. I, nic to nie zmienia, bo dał mi to nie z dobrych intencji, ale dlatego że mam jego weksle.  I, dlaczego on musi tak słodko całować.

-Nie Marek – zaprotestowała ostatkiem sił, gdy poczuła, że Marek kładzie ją na biurko.—  Maciek zaraz przyjdzie i lepiej, żeby nie widział nas. Wiesz, jaką ma na ciebie awersję.

-Ale chciałbym jeszcze cię całować- mówił tuż przy jej ustach.

-W poniedziałek Marek-rzekła zdecydowanie i kładąc mu dłonie na pierś dając znak, aby przystopował. — Obiecałam już ci te popołudnie.

-Niech będzie Ula-odparł niepocieszony. — Pójdę już skoro sobie życzysz.

-Nie tyle życzę, ale Maciek. Tak bym to ujęła.

- W takim razie pójdę, bo Maciek- orzekł uśmiechając się do niej.   — Pa i miłego wypoczynku- dodał i cmoknął w policzek na pożegnanie.

-Pa- odparła mu.

Po wyjściu Marka z niechęcią popatrzyła na swój przegub.  Nie wiedziała jednak, że podarował ją z trzech powodów. Bo chciał, w ramach podziękowań za niezdradzenie tajemnicy przed zarządem, ale i z powodu weksli i namowy Sebastiana.
CDN W STYCZNIU