Rozmowa kwalifikacyjna 11

Do Warszawy Ula i Marek nie spieszyli się zbytnio. Po drodze zjedli jeszcze kolację i rogatki Warszawy przekroczyli po dziewiątej, a do Rysiowa dojechali przed dziesiątą. Jeszcze przed przekroczeniem granicy miejscowości Uli natknęli się na erkę jadącą na sygnale. Chwilę później Ula z przerażeniem stwierdziła, że stoi przed ich domem. W kuchni zastała scenę, jakiej nie chciałaby widzieć. Jej ojciec leżał na podłodze, a ekipa karetki zajmowała się nim.

 Po niezbędnych czynnościach wzięli go do szpitala. Karetka dodatkowych pasażerów nie chciała zabrać i to Marek zawiózł Ulę i jej mamę do szpitala.  Został z nim również, bo ktoś musiał odwieźć dziewczyny do domu. Po północy, gdy lekarz opiekujący się Cieplakiem powiedział im, że jego stan jest stabilny i po krótkiej wizycie u niego na sali, pojechały do domu.

Dzień później Ula późnym popołudniem pojawiła się we firmie.  Rano razem z mamą była w szpitalu u ojca i u prowadzącego go lekarza. Marek oczywiście dzwonił do Uli i pytał o jego zdrowie, ale jeszcze nic nie wiedziała konkretnego i obiecała wstąpić do firmy nieco później.

-Tato już od paru lat miał problemy serowe i przeszedł zawał- tłumaczyła Markowi we windzie. —Ale od pięciu lat nic złego się nie działo i brał tylko leki i chodził na kontrolne wizyty. Dopiero wczoraj rano poczuł się gorzej i miał dzisiaj pójść do poradni kardiologicznej.  Teraz czeka go operacja i tu pojawia się problem.

-Ula, jeśli potrzebujecie pieniędzy to mów bez skrępowania- wtrącił, gdy Ula na chwilę zamilkła. —Wiem, ile kosztuje leczenie. Ojciec również ma problemy kardiologiczne.

-Nie Marek- zaprzeczyła momentalnie.  —Mamy odłożone pieniądze na czarną godzinę. Po prostu jest kolejka w tym szpitalu, w którym leży ojciec.  Nawet w wypadku, gdy pacjent płaci całą kwotę za wszczepienie bajpasów. Najprędzej może odbyć się za pół roku.

-A prywatna klinika? Tato ma przyjaciela kardiologa i może porozmawiałbym z ojcem i dałoby się twojego ojca umieścić tam. Pewnie jest drożej, ale bez kolejki.

-Mógłbyś- wyraźnie ożywiła się na propozycję Marka. —Pieniądze nie grają różnicy.

 Marek słowami na wiatr nie rzucał i dwie godziny później Ula siedziała w gabinecie doktora Jaskólskiego. Lekarz okazał się miłym mężczyzną i sprawami związanymi z leczeniem zajął się od razu. Jedynym problemem było to, że po opłaceniu wszystkich wydatków konto rodziców będzie prawie puste. Tym nie zamierzała przejmować się, bo miała swoje oszczędności i na pewno ona ani jej rodzina z głodu nie poumierają. Postanowiła też nie rezygnować z pracy w F&D, bo na ten czas każdy grosz się liczył. Była nawet zdecydowana na poudawanie, że łączy ją coś z Markiem. Szybko zrozumiała też, że jest potrzebna Markowi w biurze, bo Ania, która zastępowała ją i Wiolettę, choć była kompetentna, to nie była zorientowana w pełni w papierach sekretariatu.

Powrót do firmy nie był taki zły, jak myślała i było dokładnie tak, jak mówił Marek, i wszyscy uważali ich za parę. Już tego pierwszego popołudnia, gdy przyszła tylko na chwilę, mogła przekonać się o tym.

-Od początku była między wami chemia- rzekła Ania recepcjonistka i czasowa sekretarka Marka. —A, gdy zdjęcie tego twojego chłopaka zniknęło z twojego biurka, to było już wiadomo, że ty i Marek macie się ku sobie. Pięknie razem wyglądacie Ula i pasujecie do siebie. Wasze zdjęcia z tej sesji APART nie schodzą z bilbordów. Para jak malowana.

-Tak- gładko skłamała. —Ale do ślubu daleko, więc nie zbierałabym na prezent. —To znaczy ja o ślubie nie myślę jeszcze. Znamy się dopiero trzy miesiące, jakby nie patrzeć na to, a spotykamy dwa tygodnie.  I sama wiesz, jaki jest Marek.

-Był Ula. Teraz z daleka widać, że zakochał się- brnęła w temat, choć Ula wolałaby zakończyć go.

-Pożyjemy, zobaczymy. To, co Ania zabieramy się za te raporty- gładko zmieniła temat. —Obiecałam ojcu, że długo nie zabawię we firmie.

-Marek mówił, że masz ojca w szpitalu i że musiałaś przerwać urlop z tego powodu- dodała jeszcze.

-Tak- ponownie skłamała. Ciekawa jestem, ile Marek jeszcze nakłamał- pomyślała.

Tuż przed wyjściem z firmy i w oczekiwanie na windę miała kolejną, podobną rozmowę.

-Kto by pomyślał, że nasz Mareczek tak zaangażuje się Ula- zagadnęła bufetowa. —Tyle czasu z kwiatka na kwiatek, a ty w trzy miesiące usidliłaś go.

-Nie usidliłam go. My się tylko spotykamy i może nic z tego nie wyjdzie-zaczęła wyjaśniać.

-Marek pogonił ostatnio Klaudię, a to o czymś świadczy Ula -dodała krawcowa Iza. —Nawet za czasów Pauliny tak się nie zachowywał i romansował na okrągło. A Pshemko to już ma wizję na twoją suknię ślubną.

-Czy wy wszyscy powariowaliście- zezłościła się. — Byłam raptem na dwóch spotkaniach z Markiem, a wy już nas ożeniliście. Nie wiem nawet, czy kocham go na tyle mocno, żebyśmy byli razem.

-Ale Wojtka zostawiłaś dla Marka- rzuciła bufetowa.

-Nie Ela. Z Wojtkiem już prędzej chciałam się rozstać. A z Markiem jest mi na razie dobrze, ale nie wiem, co będzie dalej. I nie rozumiem, dlaczego wszyscy uważają, że powinniśmy być razem.

-Bo pasujecie do siebie-odparła dotąd milcząca Alicja.

Dzień później rano Józef został przewieziony do prywatnej klinki. Oprócz doktora Jaskólskiego Cieplakiem miał zajmować się Piotr Sosnowski, dobrze zapowiadający się kardiochirurg. Ula przyjechała z dokumentacją choroby ojca i zastała go w gabinecie lekarskim. Mężczyzna był ciemnym blondynem z niebieskimi oczami, dobrze zbudowany  i już przy powitaniu zauważyła, że zrobiła na nim wrażenie i obrzucił ją spojrzeniem od głów do stóp. On na niej jednak nie, choć miał typ urody, jaki podobał się jej. Szybko dowiedziała się też, że to on będzie opiekować się jej ojcem i będzie go operować.  Zdecydowanie nie spodobało się jej to, że ktoś jak mniemała dopiero co po studiach, miał zajmować się ojcem.

-Pan wybaczy, ale wolałabym o zdrowiu i szczegółach operacji porozmawiać z doktorem Jaskólski.

-Doktor Jaskólski jest po sześćdziesiątce i nie operuje od prawie trzech lat- zaczął wyjaśniać jej. —Boi się, że ręka mu zadrży, a nie chce pozbawić kogo życia. Jest tylko biernym asystentem na sali operacyjnej. Ale to chyba dobrze, że życie ludzkie przekłada nad to co było jego pasją, że tak się wyrażę.

-Ale są chyba inni lekarze w tej klinice. Z większą praktyką. Przepraszam, że pytam, ale ile jest pan lat po studia? -zapytała, choć wiedziała, że postępuje wyjątkowo nieuprzejmie, wścibsko, nie tak ją rodzice wychowali i zawsze mówili, że nikogo po wyglądzie się nie ocenia. —Ile lat ma pan praktyki?

-Wystarczająco długo, żeby poradzić sobie z bajpasami. Studia skończyłem z wyróżnieniem, a później przez rok byłem na stażu w Bostonie w najlepszej klinice. Do Polski wróciłem rok temu i dostałem od razu pracę u doktora Jaskólskiego. To tak pokrótce. A, jeśli umówi się pani ze mną na kawę, to swoje kompetencje przedstawię jeszcze dokładniej.   

-Słucham?

- Podczas badania pan Józef powiedział mi, że ma piękną, miłą, inteligentną, zdolną i do tego samotną córkę- mówił czarując uśmiechem, który na Uli dużego wrażenia nie robił. —Byłem ciekaw, jak pani wygląda i chciałem poznać. Teraz jak patrzę na panią i poznałem to muszę przyznać, że miał rację. Widzę nawet podobieństwo do ojca. On przez całe badanie tryskał optymizmem i uśmiechała się dobrodusznie. Ma pani oczy i uśmiech po ojcu.

-Tak się składa, że podobna jestem do matki panie Sosnowski. A za wyjście na kawę, dziękuję. Nie jestem zainteresowana. Wracając do ojca natomiast, to jest bardzo ważny dla mnie, mamy, rodzeństwa i … .

-Jak to rodzic-wtrącił.

-I chcemy dla niego jak najlepiej- kontynuowała.

-I my zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby operacja przebiegała bez komplikacji. Wyniki ojca są lepsze niż myśleliśmy i jestem jak najlepszej myśli.

-To dobrze- odparła, po raz pierwszy uśmiechając się do niego.

Pukanie do drzwi i pojawienie się w nich pielęgniarki przerwało ich rozmowę. Ula pożegnała się tylko i pojechała do firmy.

 Cztery dni później Cieplak przeszedł szczęśliwie operację i wracał do zdrowia pod okiem doktora Jaskólskiego i Sosnowskiego. Do tego czasu z tym ostatnim Ula styczności nie miała i dopiero we wtorek w czasie odwiedzin u ojca miała okazję ponownie spotkać go. Wsiadała do windy, a on wskoczył do niej w ostatnim momencie i chcąc nie chcąc skazana była na jego chwilowe towarzystwo.

-Czy, teraz gdy pani ojciec przeżył operację i ma się dobrze, to umówi się pani ze mną na tę kawę-zagadnął podkręcając swój uśmiech.

-Nadmiar kawy szkodzi- wypaliła.  —Ale pan jako lekarz wie o tym, jak sądzę.

-Ale ja zapraszam panią na jedną kawę, a nie na kilka, a taka jedna na dzień jest wskazana.

-Ale ja znam tryb życia lekarzy. Wdzięczni pacjenci przynoszą kawę, tort, czekoladki i wszystko się wali. Wystarczy przejść obok dyżurki pielęgniarek albo pokoju lekarskiego, aby czuć ciągle zapach świeżo zaparzonej kawy. Zresztą mój ojciec jest przykładem nadmiaru kawy. Pracował w pogotowiu energetycznym i na nocnych dyżurach wypijał kilka, a w tygodniu miał średnio dwa-trzy dyżury. Mnożąc, to przez miesiące i lata to trochę tego wyjdzie. Do tego w domu z żoną albo gdy szedł do kogoś prywatnie z naprawą.   Sam może pan sobie wyobrazić, ile jest to hektolitrów.

-Ok. Zrozumiałem. Ale to miło, że pani martwi się o mnie. Jest pani dokładnie taka, jak mówi o pani pan Józef. Jest pani wrażliwa i martwi się pani o innych.

-Wolałabym nie być tematem rozmów- wtrąciła ostro i rzucając w niego wzrok niechęci.

-Przyjąłem do świadomości.  To może na zieloną herbatę da się pani namówić? Jest zdrowa. Z tym chyba zgodzi się pani.

- Od nadmiaru robi się osad na zębach, a już dwie wypiłam dzisiaj. Lepiej porozmawiajmy o ojcu. Kiedy będzie mógł wyjść do domu?

-Myślę, że za tydzień, jeśli nic nie wydarzy się złego.

-Czy miała to być jakaś groźba? -  zapytała ostro. —Zemsta za niepójście na kawę?

-Nie, skąd. Po prostu pobyt wydłuża się czasami w szpitalu. Nie łącze spraw prywatnych ze służbowymi.

- Mam nadzieję, doktorze- rzekła bez uśmiechu i ciesząc się, że drzwi windy się rozsuwają. —I do widzenia-dodała i odeszła szybko. Idąc w stronę sali, w której leżał jej ojciec, pomyślała sobie, że ten lekarz jest wyjątkowo denerwujący, zarozumiały, nachalny i wścibski.

U ojca długo nie zabawiła, bo minęła dopiero doba od operacji i spokój działał na jego korzyść. Z tego samego powodu nie wspominała nic o  jego rozmowach z Sosnowskim na jej własny temat.

W pracy natomiast Ula i Marek dalej uważani byli za parę, a pracownicy widzieli to, co chcieli widzieć. Wspólne służbowe wyjście brane było za randkę, uśmiechy kierowane w swoje strony za czułości, a troskliwość o jej ojca był przejawem wyższej zażyłości. Dla niej jednak to, co dzieje się we firmie zeszło na drugi plan, bo na pierwszy miejscu był ojciec i jego zdrowie.

Rozmowa kwalifikacyjna 10

Ula z wyjścia do hotelu wróciła przybita. Choć z Markiem nie łączyło ją nic, to z bliżej nieznanych jej powodów było jej przykro. Opowiedziała też Lidce, co widziała i dała upust swojej złości na niego.  Lidka zdążyła poznać Vanessę z poprzednich jej wizyt w hotelu i to co widziała Ula pasowało jej do zachowania celebrytki. Obsługa hotelowa również miała wiele do opowiadania. Marka, pomimo że nie znała to trudno było jej uwierzyć, żeby zachował się tak głupio. Nie zastanawiając się długo i aby rozwiać swoje wątpliwości czy potwierdzić podejrzenia Uli, postanowiła sprawdzić wydarzenia z hotelowego barku. Uli powiedziała, że ma kolację służbową na mieście i wyszła na godzinę.

-Masz pecha Ula- rzekła po powrocie. — Byłam w hotelu i sprawdziłam monitoring.

-Mówiłam, że Marek to nie jest facet, który myśli poważnie- wtrąciła, przerywając jej wypowiedź. —To że tobie oparł się, to miał pewnie wykalkulowane. Jesteś przecież moją znajomą.

-Bo znalazłaś się w nieodpowiednim miejscu i czasie- dodała. — Marek długi czas sam siedział przy barku i rozmawiał z barmanem i to nasza Vanessa przez V i dwa S, jak mawia, dosiadła się do niego. Chwilę rozmawiali a później, gdy zaczęła kleić się do niego, to szybko zareagował i odszedł. Ciebie też widziałam. Chwilę przed jego wyjściem ty skręciłaś na prawo do wyjścia, a on na lewo do recepcji. Vanessa zaś znalazła sobie inną ofiarę i z nim wyszła. Mogę zapewnić cię też, że Marek z żadną dziewczyną się nie szlajał przez cały dzień. Mnie nie oszukasz Ula. Gdybyś nie czuła do niego absolutnie nic, to nie byłabyś taka wściekła, że widziałaś go z inną. Powinnaś spotkać się z nim i porozmawiać. Specjalnie do ciebie przyjechał tu i to o czymś świadczy.

-Że chce więcej łóżka- wypaliła. —Powiedział mi, że jestem nieziemska w łóżku i gdyby mógł, to nie wychodziłby z niego. Jeszcze we czwartek przed pojawieniem się Wojtka i po wyjściu z jego mieszkania i szybkim numerku powiedział mi, a raczej zaproponował, żebyśmy wrócili tam po pracy. On jest maniakiem seksualnym.  Czytałam, że niektórzy faceci są z kimś, dopóki bzykanie tego kogoś nie znudzi się i szukają nowej ofiary, bo uważają, że nowa kobieta jest lepsza, a jeśli nie jest lepsza to przynajmniej nowa i można pochwalić się przed kolegami nową zdobyczą. I z nim tak jest. Zmienia panienki, jak rękawiczki.

-Ula nie ktosiuj i nie filozofuj. Marek wysłał ci takiego romantycznego SMS-a o oczach. Trudno uwierzyć, że chodzi mu tylko o łóżko.

-Niby tak, ale też trudno uwierzyć mi w jego takie prawdziwe zainteresowanie.
-Jak z nim nie pogadasz, to się  nie dowiesz się, o co mu chodzi-argumentowała. —Później będziesz chodzić z kąta w kąt i zastanawiać się czy dobrze zrobiłaś, czy nie.
- Ok Lidka. Spotkam się z nim jutro-odparła ugodowo. —Koza umiera raz, jakby powiedziała taka jedna znajoma dziewczyna.

- Mądra decyzja- pochwaliła i poklepała po ramieniu.  —A teraz zabieram cię do Klubu Pokład-dodała. —Obiecałam ci wyjście w fajne miejsce. Chodzimy tam z Tomkiem, gdy zawita do portu.

-To tam poznałaś go i są tam najlepsze ciacha- odparła po zastanowieniu.

-Dokładnie. Może i tobie coś się trafi. Pójdę przebrać się i możemy wychodzić.

Przed wyjściem i w czasie, kiedy Lidka zniknęła w pokoju obok, Ula wysłała Markowi SMS-a.

Przyjdę jutro do hotelu.  Możemy spotkać się na śniadaniu ok. 9 w restauracji.  I dzięki za kwiaty Marek.

Chwilę później dostała zwrotną odpowiedź.

Będę czekał, Ula.

Nie zdążyła przypudrować nosa i pomalować ust, gdy jej telefon odezwał się ponownie. Na wiadomość od Marka uśmiechnęła się szczerze.

 Bo tęsknić i czekać to prawie to samo. Pod warunkiem, że czekając się tęskni, a tęskniąc czeka.

Ula w klubie bawiła się całkiem dobrze, ale przypuszczenia Lidki o spotkaniu kogoś interesującego się nie sprawdziły. Pierwszy chłopak, który dosiadł się do nich okazał się nachalny, drugi zarozumiałym szpanerem, a trzeci miał męty wzrok. Żaden z nich urodą nie dorastał również do Marka, choć dwaj pierwsi byli ciemnymi blondynami z niebieskimi oczami i dobrze zbudowani, czyli urody, jaką preferowała u mężczyzn i jaką posiadali jej trzej dotychczasowi chłopacy, z którymi była związana bliżej. Tylko Marek był brunetem i jedynie co zgadzało się w jego wyglądzie z jej upodobaniami to oczy i zabójczy uśmiech. Ale jak myślała i jakby powiedziała Wiola, że tylko świnia trwa przy swoim i Marek podobał się jej i to bardzo, jednak kochać go nie kochała. Po powrocie do domu zasnęła szybko, bo i wypite drinki zrobiły swoje.

Następnego dni natomiast szykując się na spotkanie z Markiem miała czas na zastanowienie się nad swoimi związkami i życiem.

 Facet do szczęścia nie jest mi potrzebny.  A przynajmniej teraz. Do seksu też nie. To znaczy potrzebny jest, ale umiem żyć bez tego. Po rozstaniu z Szymkiem przez ponad dwa lata żyłam przecież niemal w celibacie, nie licząc tych kilku pocałunków z przelotnymi znajomościami. Z Wojtkiem z przyczyn logistycznych często się też nie spotykałam i byłam mu wierna. Dopiero z Markiem mnie poniosło, bo myślałam, że Wojtek zdradził mnie i gdy wiedziałam już, że go nie kocham. A swoją drogą co za ironia losu. Marka nie kocham, a pociągał mnie jak Bartek, Szymek i Wojtek.  Jak nie bardziej. A sama miłość jest przereklamowana. Sama mogę być tego przykładem, bo z trzech moich dotychczasowych i bliższych kontaktów z facetami nic nie wyszło.  Bartek był ze mną tylko, dlatego że dawała mu darmowe korepetycje przed maturą, a po skończeniu szkoły wyjechał do Niemiec i zerwał przez telefon, jak tchórz.  Szymek okazał się jeszcze większym draniem, bo w swoim rodzinnym mieście miał dziewczynę, a ja umilałam mu tylko studenckie życie przez cały rok.  Tylko Wojtek był uczciwy i nic nie zrobił. Oprócz tego, że wyjechał do Szkocji i zmienił się tam i to ja zniszczyłam poniekąd nasz związek, bo zrozumiałam, że przestałam go kochać. Kiedyś tam może zakocham się naprawdę i założę rodzinę. Zawsze przecież chciałam ją mieć. A przynajmniej dziecko. Dzieci z Markiem były piękne- przemknęło jej nieoczekiwanie przez głowę i trochę wbrew swoich myśli. Nie powinnam nawet myśleć o tym. Nie będę egoistyczna i nie zrobię mu tego. To byłoby świństwo. Tak samo jak skorzystanie z banku nasienia, jak zrobiła to Emily. Jeśli dzieci to tylko z kimś kogo pokocham. A jeśli nie zakocham się, to zawsze mogę w ostateczności wyjść za mąż z rozsądku.   Ale to za jakieś siedem- dziesięć lat. A na razie z facetów mam Marka i zaproponuję mu przyjaźń.

Marek ujrzał Ulę, gdy wyszła z windy. Ubrana była w pomarańczową sukienkę w duże koła i wyglądała pięknie.

-Jak zawsze piękna, punktualna i cześć Ula- rzekł, ciągle wpatrując się w nią. —Miło cię widzieć.

-Cześć. Jak zawsze czarujący- odparła, wpatrując się w widoczne jeszcze ślady pobicia. —I przepraszam za Wojtka. Nigdy nie zachowywał się tak gwałtownie.

-To nie twoja wina Ula- rzekł zdecydowanie. —Należało mi się. Uwiodłem jego dziewczynę.

-Ale i tak czuję się współwinna. A o czym chciałeś rozmawiać? Jeśli o powrocie do firmy to raczej nie jestem zainteresowana powrotem. —Nie po tym, co się stało. Nie chcę być tematem docinków.

-Właśnie, że nie Ula- zaprzeczył automatycznie. —Wszyscy myślą, że rozstałaś się z Wojtkiem i związałaś ze mną – dodał, prowadząc do pobliskich drzwi restauracji. —Dlatego dostało mi się od Wojtka. Ktoś usłyszał, że mówię mu, że cię kocham, ktoś inny coś dodał od siebie i cała firma uważa, że jesteśmy parą. Ja sam nie zaprzeczyłem. Kibicują nam nawet.

-A ładnie to tak kpić sobie z ludzi- wytknęła mu.

-Ula, ale ja powiedziałem im prawdę. Podarowałeś mi coś, co nawet trudno było mi pojąć i o istnieniu czego takiego nawet nie wiedziałam. Ja cię naprawdę...

-Nie baw się znów we Wiśniewskiego- wtrąciła, omijając konkretnej odpowiedź na jego wyznane. — To że nie ma teraz mnie we firmie już świadczy, że coś się stało.

- Wszyscy myślą, że masz urlop.  Ula, gdy wrócimy razem to jeszcze bardziej przekonamy ich do wersji w jaką wierzą.  A twoja nagła ucieczka i długa nieobecność mogą ich właśnie zainteresować.

- Fakt mogą- odparła, bo uświadomiła, że ma rację z tą ucieczką.  —A zakładając, że wracam z tobą to co im wszystkim powiemy, kiedy nie będziemy razem? – pytała sensownie. — Rozstanie też urządzisz z pompą?

-To poudajemy trochę, a później pokłócimy się, rozstaniemy i powiemy, że nie wyszło nam- rzekł błaho. 
-Widzę, że na wszystko masz rozwiązanie-wymruczała.  —Ale ja nie chcę brać udziału w tej farsie. Lubię i szanuję ludzi pracujących we firmie.
-I oni ciebie- podchwycił argument Uli.  —Ula jesteś potrzebna we firmie i nie przyjąłem twojej rezygnacji. Mieliśmy tyle planów na rozwój firmy. Chciałbym zrealizować je z tobą.  I zawsze możesz pracować w domu. W dobie Internetu to nie problem. Wróć tylko ze mną- błagał.

-No nie wiem Marek-ciągle miała obiekcje, ale mniejsze. 

-Dam ci podwyżkę- zaczął kusić wyczuwając, że Ula ulega namową. —I służbowy samochód, awans, własny gabinet.  Jest nawet miejsce w tym schowku obok ksero. Wystarczająco blisko mojego gabinetu, jaki i daleko.

-Prawo prezes decydowania w sprawach administracyjnych Marek, ale jako twoja asystentka i specjalistka od oszczędności, to na jakiś remonty pomieszczenia mówię, nie.

-Czy to znaczy, że wrócisz? - pytał, pełen nadziei.

-Na razie do Warszawy i zajrzę do firmy wybadać atmosferę- odparła. —  A później zobaczymy-dodała.

Z powrotu Uli ucieszył się bardzo, ale z tego, że nic za bardzo nie odpowiedziała na jego wyznanie mniej. Na razie nie zamierzał tematu kontynuować i nie zrazić Uli do siebie tylko ściągnąć z powrotem do firmy i mieć obok.

Chwilę po zakończeniu rozmowy dosiadła się do nich Lidka i na koszt hotelu i za jej sugestią zamówili dania i zjedli we trójkę śniadanie. Jako menadżer hotelu nie mogła nie skorzystać z okazji i nie zaproponować współpracy. Od Uli wiedziała, że F&D wkrótce będzie lansować kolekcję jesienną nad morzem i przedstawiła im korzystną ofertę noclegową i hotel jako miejsce na zdjęcia.  Propozycja dziewczyny była wystarczająco interesująco, zwłaszcza dla Uli drugiej specjalistki od finansów, aby wejść w nią. Lidka wkrótce opuściła ich i wróciła do swoich zajęć.

-To, co robimy z tak pięknie rozpoczętym dniem-zagadnął, gdy zostali sami. —Pytam, bo pomyślałem, że moglibyśmy pojechać do Malborka. Mówiłaś, że lubisz zamki- dodał, nawiązując do niedawnego wyjazdu do Olsztyna i do zamku Karnity.

-Dzięki Marek, ale byłam już dwa razy Malborku- oznajmiła, przepraszająco. —Ale jeśli to nie problem to chętnie pojechałabym do Gniewna i Kwidzyna-dodała. —Sama chciałam zrobić sobie taką wycieczkę na dniach, a daleko nie jest.

Dla Marka oczywiście problem to nie był i wkrótce ruszyli w drogę. Przed wyjazdem Marek wymeldował się i spakował, a Ula w tym czasie pojechała po swoje rzeczy do Lidki. Do Gdańska bowiem nie opłacało się im wracać.

I na Ulę Cieplak jest sposób- pomyślał z zadowoleniem, gdy pakował się. Skoro nie działa na nią mój Lexus ani uśmiech, dołeczki i cały urok osobisty to przez zamki dotrę do jej serca. Zamki kluczem do jej serca. Proste Marek.

-A skąd znasz Lidkę, jeśli można wiedzieć? -rozpoczął mało ważną rozmowę, gdy ruszyli sprzed hotelu.

-Ze studiów. Była, co prawda dwa roczniki wyżej, ale tak  jakoś skumplowałyśmy się i trwa to do dzisiaj. Głównie to komitet studencki nas złączył i nazwiska. Zawsze, gdy przyszło nam przedstawić się komuś obcemu, to mówiłyśmy Cieplik, Cieplak. Nie było chyba osoby, która nie zareagowała na nasze nazwiska i nie myślała, że żartujemy.

-To na pewno-zaśmiał się i on, a drogę do Gniewna umiliła im rozmowa na temat czasów studiów.

 Czas w Gniewnie i Kwidzynie mijał im miło i szybko.  Dla Marka nawet za szybko. Ula, jak nietrudno było nie zauważyć była oczarowana oboma miejscami i każdą komnatę, alejkę czy eksponat pochłaniała wzrokiem i wsłuchiwała się uważnie w słowa przewodnika. Na taką Ulę, Marek spoglądał z przyjemnością. Widać było, że żyła dziejami i była w świecie, który naprawdę lubiła. Dla niej takie wyjście było niczym innym, jak dla innych jego panienek podarowaną biżuterią. Kilka razy miał ochotę pocałować ją w takich chwilach, ale dokładnie wiedział, że może zrazić tylko Ulę a teraz gdy jechała z nim do Warszawy nie chciał nic tak głupiego zrobić. Pomiędzy jednym i drugim zamkiem mieli czas na obiad w restauracji i na chwilę rozmowy.

-Zaczynam rozumieć twoją fascynację zamkami- rzekł, gdy zamówili dania.

-Bo?- dopytywała.

-Bo można odbić się od codzienności, zrelaksować się, przypomnieć historię, zobaczyć coś nowego. Tylko pozazdrościć tego, jak kiedyś mieszkali i pomarzyć. Ludzie nigdzie się nie spieszyli, nie było rywalizacji,  tylko piękne okolice, spokój, zawsze chętne służki na bliższe poznanie pana- dodał na koniec figlarnie.

-Ja tak do szóstego roku życia zawsze chciałam być taką księżniczka i poznać księcia na zamku-  odparła, nie komentując ostatniego stwierdzenia Marka. —Przypadkiem widziałam jak coś kręcili na zamku i myślałam, że ciągle jest tak jak w bajkach.   Ale nie narzekam, że nie spełniło się moje marzenie, bo mam kogoś tak fajnego jak ty. 

-Tak?-zagadnął z nadzieją.

- Tak. Jesteś dobrym materiałem na przyjaciela- oznajmiła mu rozwiewając jego przeświadczenia. — I dziękuję, że jesteś tu ze mną- dodała uśmiechając się do niego. —Wojtek nie lubił za bardzo zamków.

-Nie ma za co Ula. I polecam się na przyszłość -odparł, choć przyjacielem nie chciał zostać.  

 Tymczasem Sebastian miał łatwiejsze zadanie z Wiolettą, bo na jego towarzystwo zawsze była chętna. Po wyjściu ze szpitala była na zwolnieniu lekarskim i Sebastian odwiedzał ją w Pomiechówku. Znosił nawet jej pierwsze zachcianki i pomagał w kompletowaniu fachowej prasy i książek na temat ciąży i wychowaniu dziecka i rozmawiał.

-Jeśli będzie chłopie to dam mu na imię Darek – Jakub, a dla dziewczynki Maja - Anna.  Ale ja wolałabym dziewczynkę- oznajmiła mu podczas wtorkowych odwiedzin u siebie w domu.  

-Wiola najważniejsze, żeby było zdrowe- odparł typowym stwierdzeniem używanym w takich wypadkach.

-To prawda, ale córeczka nie odczułaby tak braku ojca- argumentowała.

-Mówiłem już, że zajmę się wami- wtrącił.

-Teraz tak mówisz, ale później możesz spanikować. Niejeden chłopak ucieka od dziewczyny, gdy okazuje się, że zostanie tatusiem. Kupki, papki, czkawki, pieluchy są dla nich nie do pokonania.

-Wiola nie jestem szczeniakiem. Ja nie ucieknę. Jesteś dla mnie zbyt ważna. Ty i dziecko. I chcę tego. Chcę być z wami.

-Po Darku jesteś najlepszym facetem, jakiego miałam okazję poznać- odparła ze wzruszeniem na jego wyznanie. — I najlepszą rzeczą, jaka mogła mnie spotkać po jego śmierci.

-Jeszcze wiele takich rzeczy przed tobą i małą albo małym-zapewniał, biorąc jej dłoń do swojej ręki. —I chcę mieć w tym udział.

-Jak cię tak słucham, panie Olszański, to od razu robi mi się tak lekko na duszy-odparła, uśmiechając się i pozwalając na delikatną pieszczotę. —Jakby miała zaraz wyskoczyć i usiąść na ramieniu. 
-Tak powinnaś zawsze myśleć i czuć się Wiola. W twoim stanie spokój jest najważniejszy-dodał.